Czym różnią się MDF i sklejka
MDF (Medium-Density Fibreboard) to płyta z drobno zmielonych włókien drzewnych połączonych żywicami syntetycznymi i sprasowanych w wysokiej temperaturze. Ma jednakową gęstość w całym przekroju, zwykle 500-1000 kg/m³ (w meblarstwie najczęściej 550-800 kg/m³). Dzięki temu krawędź po frezowaniu jest gładka, a powierzchnia równa pod lakier.
Sklejka to warstwy cienkiego forniru, ok. 1,5 mm każda, sklejone na krzyż. Warstw jest zawsze nieparzysta liczba, więc zewnętrzne mają ten sam kierunek włókien. Najczęściej robi się ją z brzozy i buku, rzadziej z sosny, świerku lub gatunków egzotycznych. Krzyżowy układ włókien sprawia, że sklejka mniej się wypacza, zgina i skręca.
Porównanie w kuchni
| Cecha | Płyta MDF | Sklejka |
|---|---|---|
| Budowa | Jednorodna, włókna drzewne i żywica | Warstwy forniru sklejone na krzyż |
| Wilgoć | Zwykły MDF pęcznieje po zalaniu krawędzi; wersja o podwyższonej odporności na wilgoć znosi ją lepiej | Sklejka klejona klejem wodoodpornym dobrze znosi wilgoć, ale wymaga zabezpieczenia powierzchni |
| Nośność i zginanie | Pod dużym obciążeniem ugina się i może pęknąć | Wyraźnie wyższa nośność (dla porównania: ok. dwa razy większa niż płyty wiórowej); wytrzymałość na zginanie 30-100 MPa |
| Uderzenia | Łatwiej o wgniecenie | Lepiej znosi uderzenia |
| Frezy i kształty | Bardzo dobra do frezowania wzorów i ryflowania | Frezy pokazują warstwy; dobra do prostych kształtów |
| Wykończenie | Lakier (mat, połysk), folia, laminat, fornir | Lakier bezbarwny lub olej, widoczne słoje i krawędź |
| Naprawa | Ubytki wypełnia się szpachlą; uszkodzeń od wody trudno się pozbyć | Drobne rysy można zeszlifować i polakierować |
| Cena | Niższa | Wyższa, szczególnie sklejka wodoodporna |
Sklejka ma też wysoką wytrzymałość na rozciąganie (30-60 MPa) i ściskanie (25-50 MPa). Te parametry przemawiają za nią tam, gdzie mebel przenosi ciężar, a nie na froncie, który głównie ma dobrze wyglądać.
Gdzie który materiał ma sens
- Fronty lakierowane, frezowane, ryflowane: MDF. Jednorodna płyta daje gładki lakier i ostre, równe frezy. Tak powstały na przykład fronty w naszej beżowej kuchni z frezowanymi frontami w Grodzisku Mazowieckim i kaszmirowej kuchni w Wilanowie.
- Półki pod ciężkie rzeczy, otwarte regały, elementy nośne: sklejka, bo mniej się ugina.
- Fronty i blaty z widocznym drewnem, styl skandynawski czy industrialny: sklejka z widoczną krawędzią, wykończona lakierem bezbarwnym albo olejem.
- Szafka pod zlewem i miejsca narażone na wodę: płyta o podwyższonej odporności na wilgoć albo sklejka wodoodporna, z dobrze zabezpieczonymi krawędziami. Tu słabym punktem są zawsze krawędzie i otwory.
- Ograniczony budżet: MDF albo płyta laminowana; sklejkę można zostawić na wybrane elementy.
Wilgoć: liczą się krawędzie i typ płyty
Zwykły MDF wchłania wodę przez nieosłonięte krawędzie i otwory: pęcznieje, a po wyschnięciu nie wraca do kształtu. Dlatego każdą krawędź MDF w kuchni zabezpiecza się lakierem, obrzeżem albo folią. W miejscach bardziej narażonych stosuje się MDF o podwyższonej odporności na wilgoć.
Sklejka wodoodporna, klejona klejami odpornymi na wodę, lepiej znosi zmiany wilgotności niż zwykły MDF. Także ona potrzebuje zabezpieczenia powierzchni lakierem lub olejem. Do zwykłych mebli stosuje się sklejkę suchotrwałą, do kuchni lepsza jest wodoodporna.
Jak dbać o fronty i półki
MDF lakierowany myje się miękką, wilgotną ściereczką z łagodnym detergentem; drobne ubytki lakieru można naprawić. Sklejkę olejowaną odświeża się co jakiś czas olejem, a lakierowaną przeciera jak lakier. Na obu materiałach rozlaną wodę wycieraj od razu, zwłaszcza przy krawędziach.
Jakość wykonania i montażu znaczy tyle samo co materiał: dobrze zabezpieczone krawędzie i otwory przedłużają życie mebla bardziej niż sama nazwa płyty. Fronty laminowane i lakierowane porównujemy w osobnym poradniku.
